به تکلف نشوی هیچ گر انسان نشوی

چه بهار و چه خزان رنگ گل حیرت توست

جلوه ای نیست گر آیینه نمایان نشوی

از زمین تا فلکت دعوی استعدادست

ذره خورشید دکان ، قطره و دریا سامان

آنقدر نیست متاع تو که ارزان نشوی

هر قدم رشته این راه تامل دارد