با پیکر خمیده مخواه امتداد عمر

آیینه دار انجمن کل نمی شوی

از سجده فناست بقای حقیقتت

زین وضع گر چراغ شوی گل نمی شوی

کم نیست گر به گردن خود غل نمی شوی

آخر از این محیط خیالت گذشتن است

بیدل چرا چو موج گهر پل نمی شوی