به این بی حاصلان یا دانشی یا مرگ ناگاهی

جهان آیینه وهم است و این طوطی سرشتانش

نفس پرداز تقلیدند و می گویند اللهی

پر است آفاق از غولان آدم رو چه سازست این

به حیرتگاه وصل افسون هجران عالمی دارد

فراموشی نصیبم کن مگر یادت کنم گاهی

تپش ها دارم و از آشیان بیرون نمی آیم