فراموشی نصیبم کن مگر یادت کنم گاهی

پر است آفاق از غولان آدم رو چه سازست این

به این بی حاصلان یا دانشی یا مرگ ناگاهی

به حیرتگاه وصل افسون هجران عالمی دارد

تپش ها دارم و از آشیان بیرون نمی آیم

به این انداز مژگان هم ندارد بال کوتاهی

به خاک آستانت چون هلال از بس که گم گشتم