به خاک آستانت چون هلال از بس که گم گشتم

فراموشی نصیبم کن مگر یادت کنم گاهی

تپش ها دارم و از آشیان بیرون نمی آیم

به این انداز مژگان هم ندارد بال کوتاهی

جبینی یافتم در نقش پیشانی پس از ماهی

ندانم مژده وصل که دارد انتظار من

که حسرت سخت گلبازست با گرد سر راهی