جبینی یافتم در نقش پیشانی پس از ماهی

تپش ها دارم و از آشیان بیرون نمی آیم

به این انداز مژگان هم ندارد بال کوتاهی

به خاک آستانت چون هلال از بس که گم گشتم

ندانم مژده وصل که دارد انتظار من

که حسرت سخت گلبازست با گرد سر راهی

چراغ عبرت من از گداز شمع شد روشن