که حسرت سخت گلبازست با گرد سر راهی

به خاک آستانت چون هلال از بس که گم گشتم

جبینی یافتم در نقش پیشانی پس از ماهی

ندانم مژده وصل که دارد انتظار من

چراغ عبرت من از گداز شمع شد روشن

بغیر از زندگانی نیست اینجا داغ جانکاهی

به تنگیهای دل یک غنچه نتوان نقش بست اینجا