چراغ عبرت من از گداز شمع شد روشن

جبینی یافتم در نقش پیشانی پس از ماهی

ندانم مژده وصل که دارد انتظار من

که حسرت سخت گلبازست با گرد سر راهی

بغیر از زندگانی نیست اینجا داغ جانکاهی

به تنگیهای دل یک غنچه نتوان نقش بست اینجا

شکستم رنگ تا تغییر دادم بستر آهی