چراغان فلک چون صبح کردم خامش از آهی

در دل زد خیال پرتو مهرت سحرگاهی

چو ماه نو فلک را زیر دست سجده می بینم

نیازم می زند ساغر به طاق ابروی چاهی

بهار آرزو نگذاشت در هر رنگ نومیدم