ز سامان ادب مگذر پر است این لشکر از شاهی

طریق کعبه و دیر این قدر کوشش نمی خواهد

به طوف خانه دل کوش اگر پیدا شود راهی

جهان کثرت اظهار غرورت برنمی دارد

مگو بیدل سپند ما دل آسوده ای دارد

تسلی هم درین محفل به آتش می تپد گاهی