مگو بیدل سپند ما دل آسوده ای دارد

به طوف خانه دل کوش اگر پیدا شود راهی

جهان کثرت اظهار غرورت برنمی دارد

ز سامان ادب مگذر پر است این لشکر از شاهی

تسلی هم درین محفل به آتش می تپد گاهی