بنازم نشئه یکرنگی جام محبت را

چوگردون شش جهت آغوش واکرده ست یکتایی

قصور و حور گو آنسوی وهم آیینه بردارد

زمان فرصت آگاهان وصلت نیست فردایی

دل از خود رفتنی دارد که پندارم تو می آیی

هزار آیینه حیرت در قفس کرده ست طاووست

جهانی چشم بگشاید تو گر یک بال بگشایی