می زند آبله ام از سر عبرت کف پایی

مقصد بینش اگر حیرت دیدار تو باشد

از چه خودبین نشود کس که تو در کسوت مایی

بی ادب بس که به راه طلبت راه گشودم

طایر نامه بر شوقم و پرواز ندارم

چقدر آب کنم دل که شود ناله هوایی

بست زیر فلک آزادگی ام نقش فشردن