طایر نامه بر شوقم و پرواز ندارم

از چه خودبین نشود کس که تو در کسوت مایی

بی ادب بس که به راه طلبت راه گشودم

می زند آبله ام از سر عبرت کف پایی

چقدر آب کنم دل که شود ناله هوایی

بست زیر فلک آزادگی ام نقش فشردن

ناله در کوچه نی شد گره از تنگ فضایی