چقدر آب کنم دل که شود ناله هوایی

بی ادب بس که به راه طلبت راه گشودم

می زند آبله ام از سر عبرت کف پایی

طایر نامه بر شوقم و پرواز ندارم

بست زیر فلک آزادگی ام نقش فشردن

ناله در کوچه نی شد گره از تنگ فضایی

خنده عمری ست نمی آیدم از کلفت هستی