جهان پر بیحس است از ساز نیرنگی مشو غافل

قیامت پرفشان هویی ، جهان آتش فکن هایی

ز هر برگ گل این باغ عبرت در نظر دارم

کف افسوس چندین رنگ و بو بر یکدگر سایی

هوایی می دمد وهم نفس بر نقش زیبایی

طرب کن گر پی محمل کشان صبح برداری

که این گرد جنون دارد تبسم خیمه لیلایی