به هر مژگان زدن سر می دهد در عالم آبم

هوایی می دمد وهم نفس بر نقش زیبایی

طرب کن گر پی محمل کشان صبح برداری

که این گرد جنون دارد تبسم خیمه لیلایی

خمستان در بغل اشک قدح کج کرده مینایی

به امید گشاد دل نگردی از خطش غافل

پی این مور می باشد کلید قفل صحرایی