همه تن چو سایه رنگم به صفا چه نسبت من

ته خاک هم نیاسود گل باغ خود نمایی

ز شکوه ملک صورت سربرگ و بارم این بس

که ز خاک اهل معنی کنم آبرو گدایی

مگرم زنند صیقل به قبول جبهه سایی

من بیخبر کجایم که در دگر گشایم

ز تو آنچه وانمایم تویی آنکه وانمایی