بدرد مگرگریبان ز جنون نارسایی

ز جهان رمیدم اما نرهیدم آنقدرها

که هنوزهمچو صبحم قفسی ست با رهایی

خرد فسرده جولان چه دهد سراغ عرفان

چه شگرف دلربایی ، چه قیامت آشنایی

نه ز ماست عالم تو نه تو از جهان مایی

بم و زیر ساز امکان به ادبگه ثنایت