رنگی ننماییم که آنرا ننمایی

حیرت قفسم کو اثر عجز و رسایی

مجبور ادب را چه وصال و چه جدایی

آیینه وتسلیم فضولی ، چه خیالست

وقست که چون آبله ازپوست برآییم

کز خویش برون می کشدم تنگ قبایی

از بسکه به دل ناخن تدبیر شکستم