وقست که چون آبله ازپوست برآییم

مجبور ادب را چه وصال و چه جدایی

آیینه وتسلیم فضولی ، چه خیالست

رنگی ننماییم که آنرا ننمایی

کز خویش برون می کشدم تنگ قبایی

از بسکه به دل ناخن تدبیر شکستم

چون غنچه دمید از نفسم عقده گشایی