کز خویش برون می کشدم تنگ قبایی

آیینه وتسلیم فضولی ، چه خیالست

رنگی ننماییم که آنرا ننمایی

وقست که چون آبله ازپوست برآییم

از بسکه به دل ناخن تدبیر شکستم

چون غنچه دمید از نفسم عقده گشایی

خوشباش که کس مانع آزادگیت نیست