چون غنچه دمید از نفسم عقده گشایی

وقست که چون آبله ازپوست برآییم

کز خویش برون می کشدم تنگ قبایی

از بسکه به دل ناخن تدبیر شکستم

خوشباش که کس مانع آزادگیت نیست

عالم همه راه است گر از خویش برآیی

ای حسن معیت ز فریبت نگهم سوخت