ای حسن معیت ز فریبت نگهم سوخت

چون غنچه دمید از نفسم عقده گشایی

خوشباش که کس مانع آزادگیت نیست

عالم همه راه است گر از خویش برآیی

یک پرده عیانترکه بسی دور نمایی

برگنج همان صورت ویرانه نقابست

پوشد مگرت بندگی آثار خدایی