فیض اقبال قناعتکده فقر رساتر

تاج شاهی ست غبار قدم آبله پایی

عبرت آباد جهان فرصت افسوس ندارد

مژه بر هم زدن است آن کف دستی که بسایی

می کند سایه دیوار درین گوشه همایی

زین تماشاکده حیرانی ما رنگ نگیرد

ورق آینه مشکل که توان کرد حنایی