ز ساز دهر مگو کوک عبرتست اینجا

اقامت در دل نیست بی تقاضایی

مقیم کنج خرابات زحمتیم همه

گمان مبر که برون افتد از خمش لایی

سپند سوخته ای یا ترنگ مینایی

نشانده است جهان را در آتشی که مپرس

جمال در نظر و انتظار فردایی