چو گردباد شکستم کلاه صحرایی

نظر به حیرت تصویر هند باخته ام

کزین سیه قلمان برنخاست لیلایی

به آن خمی که جنون چین دامنم پرداخت

چو صبح می روم از خویش تاکجا برسم

به هر نفس زدنم پرگشاست عنقایی

غرور خودسری از پست فطرتان بید ل