شعله را جز ته خاکسترش آرام کجاست

بوریا گر نکند مخملی و دیبایی

هیج جا نیست تهی جای بهم جوشیدن

شش جهت عالم عنقاست پر از تنهایی

جهد آن کن تو در سایه خویش آسایی

بیدل این ما و منت حایل آثار صفاست

نفسی آینه باشی که نفس ننمایی