که دوش از بار اگر دزدی به زیر چوب می آیی

خیال زندگی پختن دماغ هرزه می خواهد

همه گر دل شود آیینه ات آن به که ننمایی

علف خواری نباید سر کشد از حکم گردونت

ز ننگ اعتبار پوچ هستی بر نمی آید

عدم کرد از ترحم پیکر ما را هیولایی

نوایی از صدف گل می کند کای غافل از قسمت