به خاموشی مباش از ناله بی رنگ دل غافل

عدم کرد از ترحم پیکر ما را هیولایی

نوایی از صدف گل می کند کای غافل از قسمت

لب خشکی که ما داریم دربایی ست دریایی

نفس چندین نیستان ریشه دارد از لب نایی

به خواب ناز هم زان چشم جادو می کشد قامت

به انداز بلندیهای مژگان فتنه بالایی