ز سیر غنچه و گل زخمی هوس نتوان شد

چه لازم است درین عرصه عجز کیش برآیی

تعین است کمی هم مباد بیش برآیی

خوش آنکه غوطه زنی در دل و ز ریش برآیی

به قد شعله ز آتش دمد کلاه شکستن

تو هم بناز به خود هر قدر به خویش برآیی