به گرد حسن مگرد آنقدرکه ریش برآیی

بهشت عافیتت گوشه دل ست مبادا

چو اشک آبله ای بر هزار نیش برآیی

بس است جرات نظاره ننگ مشرب الفت

سراغ امن ندارد غبار شهرت عنقا

ز خلق آنهمه واپس مرو که پیش برآیی

فریب کسوت وهمت ره یقین زده بیدل