زگوشه دل جمع آن زمان دهند سراغت

نه کودکی که به صورت دهل زخانه برآیی

چو مور نقب قناعت رسان به کنج غنایی

که پر بر آری و از احتیاج دانه برآیی

که همچو فرصت آسودن از زمانه برآیی

به خاک نیز پر افشان فتنه ای ست غبارت

بخواب آنهمه کز عالم فسانه برآیی