چو غیرت تا کجا با هر که پیش آیی به جنگ آیی

ز ما و من جهانی شیشه زد بر سنگ نومیدی

در قلقل مزن چندان که در پای ترنگ آیی

همه گر جبن باشد از طریق صلح کل مگذر

حیا سامانی این مقدار رسوایی نمی خواهد

که چون فواره هر چند آب گردی درشلنگ آیی

خمار، آفت کشیها دارد از ساغرکشی بگذر