بپوش از هر دو عالم چشم اگر زین جامه تنگ آیی

درآن محفل به ظرف وهم وظن کم می رسد فطرت

مگر گردون شوی تا قابل یک کاسه بنگ آیی

همین در کسوت وهم است سیر باغ امکانت

به سامانست بیدل عشرتت در خورد همواری

به سیر این چمن باید روی آیی که رنگ آیی