عالمی در نفس سوخته خون می گردد

آخر از ضبط نفس در ته پر می آیی

خواب غفلت چقدر گرد پریشان نظری ست

به وطن خفته ز تشویق سفر می آیی

تا تو یک ناله پرواز اثر می آیی

پایه ات آنهمه از خاک نچیده ست بلند

تا کجاها به سر آبله بر می آیی