هستی همان عدم بود، نی کیفی و نه کم بود

ما نیزکرده باشیم بی پا و سر نمویی

جوش و خروش عشقیم زیر و بم هوس چیست

هر پشه در طنینش دارد نهنگ هویی

در هر لب و دهانی من داشته ست اویی

در معبدی که پاکان از شرم آب گشتند

ما را نخواست غفلت تر دامن وضویی