یاران نشاط بردند ما داغ شعله خویی

در معبدی که پاکان از شرم آب گشتند

ما را نخواست غفلت تر دامن وضویی

چون شمع تا رسیدیم در بزمگاه قسمت

دل بر چه داغ مالیم سر بر چه سنگ ساییم

ما را نمی دهد بار آیینه پیش رویی

بیدل گذشت خلقی مایوس تشنه کامی