دل بر چه داغ مالیم سر بر چه سنگ ساییم

ما را نخواست غفلت تر دامن وضویی

چون شمع تا رسیدیم در بزمگاه قسمت

یاران نشاط بردند ما داغ شعله خویی

ما را نمی دهد بار آیینه پیش رویی

بیدل گذشت خلقی مایوس تشنه کامی

غیر از نفس درین باغ آبی نداشت جویی