به پیری هم ز قلاب محبت نیستم ایمن

نی ام آیینه اما از تحیر برده ام بویی

نگردی ای صبا بر هم زن هنگامه عهدم

که من مشت غباری کرده ام نذر سر کویی

قد خم گشته جیبم می کشد تا ناز ابرویی

جهانی نقد فطرت در تلاش شبهه می بازد

یقین مزد تو، گر پیدا نمایی همچو من رویی