چو شمع کشته سر دزدیده ام درکنج زانویی

محال است آنچه می خواهم ، خیالست اینکه می بینم

مقابل کرده اند آیینه من با پریرویی

خیال نیست. سیر شبستانی دگر دارد

درین گلشن چو بوی گل مریض وحشتی دارم

که خالی می کند صد بستر از تغییر پهلویی

بهار راحت از پاس نفس گل می کند بیدل