چاک دو جهان را به همین رشته رفویی

ناموس حیا بر تو بنازدکه پس از مرگ

با خاک اگر حشر زند جوش نرویی

هوشی که چها دوخته ای از نفسی چند

ترتیب دماغت به هوس راست نیاید

خود را مگر ای غنچه کنی جمع و ببویی

از صورت ظاهر نکشی تهمت غایب