زبن خرقه برون تاز و در غلغله واکن

خود را مگر ای غنچه کنی جمع و ببویی

از صورت ظاهر نکشی تهمت غایب

باور مکن این حرف که گویند تو اویی

چون نی به نیستان همه تن بند گلویی

حسن تو مبرا ز عیوبست ولیکن

تا چشم به خود دوخته ای آبله رویی