زهی همت که حافظ راست از دنیی و از عقبی

برافشان تا فروریزد هزاران جان ز هر مویت

من و باد صبا مسکین دو سرگردان بی حاصل

من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت

نیاید هیچ در چشمش بجز خاک سر کویت