حرمان به کام او چو تمنا شود لذیذ

مجنون که عیشش از غم لیلی شود لذیذ

حشمت به لذت است ولی که رسد به صلح

کی اضطراب همچو تسلی شود لذیذ

این تلخ گریه را شکرآمیزش کن به خند