تا گریه ام چو خنده به سلمی شود لذیذ

حشمت به لذت است ولی که رسد به صلح

کی اضطراب همچو تسلی شود لذیذ

این تلخ گریه را شکرآمیزش کن به خند

بی تربیت شمائل حسنت کمال یافت

بی آفتاب میوه طوبی شود لذیذ

چون سر کنم حدیث تو با ذوق اهل حال