من به بوی نافه دردنبال آهویم هنوز

دوش دستم راه دل گم داشت از مستی، ولی

آشنای شیشه می بود زانویم هنوز

هر قدم صد کاروان مشک در دنبال ماند

صد ره افکندم کمند ناله بر ایوان عرش

وز اثر دور است رنج دست و بازویم هنوز

ره شناس عالمم در غایت شوریدگی