که تا صبح قیامت، بر لب از حیرت، بود جایش

چون آمد جان به لب، زانگونه شد محو تماشایش

فلک ما بی غمان را ره دهد در جلوه گاه او

رود پرهیز گویان پیش پیش قد رعنایش

به چشم مردمان از ضعف تن بنمایم و شادم