چو یار از بهر جان، عرفی، قدم ساید به بالینم

که بی تابانه هر جا می توان زد بوسه بر پایش

بپوشید ای ملایک چشم تا دل ها به جا ماند

که باز از چهره یکسو می کند جعد سمن سایش

به دشواری دهم جان، تا کنم گرم تقاضایش