که شود خاطرم از شغل تماشای تو خوش

امشبم کشت غمت، عشرت فردای تو خوش

کار خود کرد به من غم دل، غم های تو خوش

گر چنین غمزه کند کاوش دل، ممکن نیست

فرصتم نیست که در پای تو جان افشانم

بس که می آیدم از دیدن بالای تو خوش

دیدم از زلف شکن در شکن و چین در چین